บทที่ 2 เมย

บทที่2

เมย

หลังจากเรียนเสร็จ กลุ่มของปถพีร์ก็เดินตรงไปหากลุ่มของหัวหน้าห้องทันที

“เราจะไปทำงานกันตรงไหนดี” ธีรธรเอ่ยถาม

“พวกเราว่าจะไปทำตรงประตูสอง ตรงนั้นมี่ที่นั่งเยอะดี” ช่อผกาเอ่ยออกมา

“โอเค งั้นเราไปกันเลยมั้ย” ปถพีร์เอ่ย

“เดี๋ยวนายพาฉันไปซื้อของที่ต้องใช้ทำโปรเจค ส่วนพวกนายที่เหลือช่วยพายกับสาเตรียมงาน” วริศราเอ่ยพลางเก็บของของตนเข้ากระเป๋า

“โอเค ไม่มีปัญหา” ปถพีร์เอ่ย

“งั้นพวกนายช่วยขนของหน่อยดิ จะได้ไปกัน” ช่อผกาเอ่ย

“โอเค มาเดี๋ยวพวกเราช่วย” กรรชัยพูดก่อนจะเดินไปช่วยถือของแล้วเดินตามกลุ่มผู้หญิงออกไป ตอนนี้เหลือเพียงแค่ปถพีร์และวริศราอยู่ภายในห้องเรียน

“แล้วเราจะไปซื้อของที่ไหนอ่ะเนิร์ด” ปถพีร์เอ่ยถาม

“ฉันชื่อเมย ไม่ได้ชื่อเนิร์ดกรุณาเรียกให้ถูกด้วย เพราะฉันจะบอกแค่รอบเดียว” วริศราเอ่ยออกมา

“เออๆ แล้วเราจะไปซื้อของที่ไหน ฉันจะได้ขับรถไปถูก” ปถพีร์มองหน้าอีกฝ่าย

“ไปร้านเครื่องเขียน ฉันจะไปดูอุปกรณ์ที่เอามาทำโมเดล” 

“โปรเจคไม่ได้ทำแค่เอกสารหรือ” 

“โปรเจคจบมันก็ต้องทำทั้งเอกสารแล้วก็ชิ้นงานสิ นี่นายขึ้นปีสี่มาได้ไงเนี่ย” หญิงสาวเอ่ยออกมาพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป

“อ้าว เมย รอก่อนดิ” เมื่อเห็นแบบนั้นปถพีร์ก็รีบเดินตามหญิงสามออกไปทันที

ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงลานจอดรถ ปถพีร์หยิบกุญแจรถของตนขึ้นมาก่อนจะขึ้นคล่อมรถคันโตท่ามกลางสายตาของหญิงสาวที่ยืนจ้อง

“ยืนรออะไร ทำไมไม่ขึ้นมา” ปถพีรืเอ่ยถาม

“รถมันสูงขนาดนี้ถ้าฉันจะลงไปจะทำยังไง” วริศราเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าเบาะที่นั่งเล็กแถมยังสูงอีก

“ขึ้นมาเถอะน่ะ มันปลอดภัย” ปถพีร์เอ่ยออกมา

“ก็ฉันขึ้นไม่เป็น ปกติขึ้นแต่เวฟกับฟีโน่ รถสูงขนาดนี้มีแต่เปรตเท่านั้นแหละที่ขึ้นได้” วริศาราเอ่ยพลางมองไปทางชายหนุ่ม

“แล้วก็มาบอกว่ารถสูง ตัวเองตัวเตี้ยเองหรือเปล่า” ปถพีร์ลงจากรถก่อนจะเดินมาข้างๆหญิงสาว

“นายเกิดปีจอหรือ” 

“ไม่ใช่ ถามทำไมอ่ะ”

“ก็ปากนายมันมีแต่หมาเต็มเลยไง” วริศราเอ่ยออกมา

“เป็นบุญมากโดนหัวหน้าห้องด่า” ปถพีร์กวนออกมา

“จะได้ไปซื้อของมั้ยเนี่ยวันนี้” 

“มาใกล้ๆสิ ฉันจะสอนขึ้นรถ” เมื่อได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็เดินมาใกล้ๆรถ

“เธอเหยียบตรงนี้แล้วจับไหล่ฉันแล้วก็ขึ้นโอเคมั้ย” พูดจบปถพีร์ก็กลับไปคล่อนบนรถ 

วริศราเห็นแบบนั้นจึงทำตามที่อีกฝ่ายบอก เธอค่อยๆเหยียบตรงที่พักเท้าก่อนจะจับไหล่ทั้งสองข้างของชายหนุ่มแล้วดีดตัวขึ้นไปบนรถ

“ก็แค่เนี่ย” 

“รีบขับไปได้แล้ว เอาแบบปลอดภัยนะฉันยังไม่อยากตาย” วริศราเอ่ยพลางเอามือกอดอก

“จับเอวฉันได้นะ กอดอกแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกรถพอดี” 

“รีบขับไปเถอะน่ะ ฉันอยากกลับห้องแล้ว” วริศราเอ่ยออกมา

“โอเค”

เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ขับรถออกไปทันที ทว่าตอนที่เขากำลังออกตัวความแรงทำให้หญิงสาวที่ซ้อนอยู่ข้างหลังตกใจจนเธอต้องคว้าเอวของไว้มากอด

“ขอโทษ ฉันตกใจ” วริศรารีบปล่อยมือออก

“จับไปเถอะ ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย” ปถพีร์พูดขณะขับรถ หลังจากสิ้นเสียงบทสนทนาปถพีร์ก็ขับรถตรงไปยังร้านเครื่องเขียนภายในห้างสรรพสินค้าทันที

เมื่อมาถึงทั้งคู่ก็เดินตรงไปยังร้านเครื่องเขียนโดยที่วริศราได้เตรียมโพยที่จะซื้อของไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว

“เราซื้ออะไรบ้างอ่ะ” ปถพีร์เอ่ยถาม

“ซื้อตามนี้ฉันจดมาให้แล้ว นายไปหาแถวที่สองเดี๋ยวฉันหาแถวที่หนึ่งจะได้เร็วๆ” พูดจบวริศราก็ยื่นโพยให้ชายหนุ่ม

“เมย แล้วมันต้องใช้กี่อัน”

“นายก็ซื้อมาอย่างละสองสามอันสิ เผื่อเหลือเผื่อขาด” 

“โอเค” ปถพีร์มองดูโพยแถวสอง ก่อนเดินไปหยิบตะกร้าที่วางอยู่ภายในร้านแล้วเดินเลือกของตามที่โพยเขียนเอาไว้

ส่วนวริศราก็กำลังเลือกซื้อของตามที่เขียนไว้ในกระดาษแถวแรกอย่างตั้งใจ ‘วริศรา หรือ เมย’ หัวหน้าห้องปีสี่ผู้ที่ได้ฉายาว่าเนิร์ด เนื่องจากเธอเป็นคนนิ่งๆไม่สุงสิงกับใคร แถมยังใส่แว่นหนาจึงทำให้ฉายานี้เป็นที่เรียกติดปากของคนในมหาวิทยาลัย ทว่าเธอเองก็ไม่ได้ชอบสักเท่าไหร่แต่จะทำยังไงได้ตัวเธอก็เป็นแบบที่คนอื่นพูดจริงๆนี่น้า